Me, myself and I

Odin

Deze keer iets heel anders. Een multiplayer game die ook een solo variant heeft. Ik wil het hier namelijk deze keer over hebben omdat het in mijn ogen bij dit spel zeer goed werkt. Ik heb het over het spel Odin of A feast for Odin. Als je al een beetje bekend bent met de designer Uwe Rosenberg dan weet je een beetje wat voor soort spel je hier kan verwachten.
Vaak krijg je enorm veel keuzes en kan je veel kanten op. Zo ook bij Odin. Het hoofdbord is een bord met alle mogelijke acties. Zo ongeveer 60 acties in totaal. Haal het maar uit je hoofd dat je tijdens het spel alle acties een keer zal uitvoeren. Het geeft daarentegen wel ontzettend veel mogelijkheden.
Geen enkele keuze is fout. Wil je gaan richten op plunderen, ga je gang. Wil je schapen en koeien houden, ga je gang. Wil je gaan ontdekken, ga zeker je gang.
Voordat je het spel begint ben je wel een tijd bezig met het opzetten van het spel. Het spelen van het spel kost daarentegen niet zoveel tijd tenzij je door de vele keuzes moeilijk een keuze durft te maken. Bij andere Uwe Rosenberg spellen wordt je regelmatig bestraft. In Odin moet je soms ook een dobbelsteen werpen om te zien of je de actie mag uitvoeren maar haal je het niet dan krijg je nog steeds iets voor het uitvoeren van de actie. Ook in dit spel moet je voedsel betalen voor je mensen maar het is bijna onmogelijk om dit niet te kunnen betalen. Wat misschien wel een vreemd gevoel is dat er heel veel strafpunten op verschillende borden liggen en het is je taak om dit al puzzelend weg te krijgen. Als je het spel Patchwork kent dan lukt het je waarschijnlijk ook goed om dit heel efficiënt weg te krijgen.
Het spel is vooral interessant als solo game omdat geen enkel spel hetzelfde is en omdat het één grote puzzel is. Zowel het neerleggen van de verschillende goederen als de avonturen die je wil gaan uitvoeren. Het spel vertelt een verhaal en dat is voor een solo game vrij uniek en zeer zeker de moeite waard.